سلام،خدا جون... دوست خوب و نازم ،اعتماد می کنم بهت نه اینکه چاره ای ندارم ،اعتماد می کنم چون سزاوار ستایش و اعتمادی، زیبای من ، تنهایم نگذار ،سقف دلم ،سایبان دلتنگی هایم ، در انتظار اعتمادت هستم،صبحی نیست به آستان خورشید سلام نکنم.صبحی نیست که چشم به راه یاکریم نباشم یک پیاله آب نذر راه تو کرده ام چشم دوخته ام به انتهای کوچه دلمهنوز کمی کور سوی امید در جریان داردکمی قاصدک در میانش بنده نوازی می کند پس بنواز دلگشای دل های منتظر(بسم الله الرحمن الرحیم )........... دوستت دارم ... (دیوار تابستونه)

یک زنبیل یاقوت سرخ یاقوت های سرخ را دیدی ؟ دیدی چگونه عشق را در کنار هم معنا می کنند ؟ جدایی .... تنهایی... برایشان رمز خوانی ندارد سرخی اش حرف از دانه های عشق دارد و در این فصل نار های آتشین می گویم می خواهی باور کنی یا نکنی مهم نیست ،فرقی ندارد چه می گویم دارد اما ............. بگذریم تب و تاب عجیبی است مهم طراوت من از دوست داشتن توست مثل آن زن روستایی که زنبلیش را از صد دانه یاقوت پر می کند وقالی قلبش را ........... با پوست کندن، عشقش روناسی می کند سی شب می بافد تا دوباره نفس نارش گرم شود تو را به گرمای رنگ گل انار دوس

دلتنگ روزهای هستم روزهای که توبودی ومن تنهایی راحس نمی کردم کاش توآنی بودی که درفکرم بودی کاش توبودی … تنهایی یعنی غصه ها رایکی یکی به دوش بکشی تنهایی ،بشکنی وبغل دستیت بگه خوش به حالشش خوش به حالش یکی هست که به خاطرش نفس می کشه غافل از اینکه در این تنهایی از اکسیژن خبری نیست تنهایم، اشک هم برایم گریه می کند. دیوارتابستونه

صدای باران را شنیده ای باران ،آرام باش آرام ببار شاید سقف حلبی این خانه قدیمی مان جای نفس کشیدنش مسدود شده باشد شاید روزنه امیدش با باریدن تو تر شود شاید............... آخ از دست این شایدها آرام باش باران آرام ببار آرام باش و خوب گوش کن آرام باش و صدای دوست داشتن من رابشنو دوست داشتن آرام می آید مثل تو پس آرام ببار و گاهی مانند گربه روی دیوار همسایه آرام بیا و آرام ببار و آرام برو شاید این بار بغض حلبی زنگ نزند شاید دوست داشتن خودش را کلک نزند آ

سلام آقا،سلام مولا،سلام ،سلام پایان همه چشم انتظاریم امسال هم رفت مثل پارسال و هشت پارسال دیگر،آقا پیر شدم از این همه انتطار خسته شدم گفتم حتما فردا درست میشه . درست میشه آقا ، نه تو رو به جون من نه به جان جواد عزیزت شنیدیم میگن به جوادت قسم بدم اما دلم رضا نمیشه .... آقا این دوست داشتن به حق جوادت حرمت داره.... آقا چشمانم خیس خیس شده ،بغض دلم واشده.... هوامو داری آقا جون، چشم انتظارم مثل هر روز ، مثل هر غروب روی پله رو به حرمت.... میشه حاجت روام کنی.... دیوارتابستونه

الهی دلگیرم،از اشتباهات ناخواسته ،از عذرخواهی های نطلبیده الهی خسته ام ،خسته از آدم های که اشتباه کوچکم را بزرگ می کنند. الهی خسته ام، از آدم های که اشتباهات بزرگشان را کوچک،کوچک نشان می دهند. خسته ام از باورهای که فکر می کنند، نمی فهمند........ آخر تا کی ، این بادبادک های نمادین در هوای دلشان قدم بزنند . امیدم ،سرپناهم،تکیه گاهم این روزها حال دلم را می پرسی؟ در حیاط خلوت دلم قدم می زنی؟ (دیوار تابستونه)

ـ کاش پدر دستم را به دست پدر نمی دادی کاش مرا مثل آن خمپاره بعثی عاشقانه در آغوش می کشیدیکاش می ماندی و زبان مادریت به من می آموختیاینجا،در میان این همه زبان مادری گم شده ام میان این همه آشنا، حس غریبگی رهایم نمی کند.وطنم ،مادرت را ندیدم ، مثل چهره ماهات ... شنیدم در شهرت، مردانش هر روز مهربانی به دوش می کشند ....آهنگین می نوازد، چهره ات بردلتنگی هایم، کودکی ام بی تو گذشت...نوجوانی ام بی تو جوان شد...و جوانی ام در انتظار آمدن یک پلاک،یک نشانه می گذرد ....روزهایم را نذر دیدنت کردم...پدر ،خونت درخونم جریان دارد....چه می گویم در همه سرزمینم جریان دارد....کاش پدر